Vakantiewas

Ik stel het altijd zo lang mogelijk uit maar ik kan er nu niet meer om heen: de vakantiewas. De fase ervoor heet ‘de post doen’ en die heb ik gisteren afgerond. Gelukkig had ik slechts 1 verjaardagskaart die me er fijntjes op wees dat ik Sara had gezien. Bedankt Tineke ūüôā

De kerstdagen ben ik snotterend doorgekomen. Ik was snipverkouden maar een doos tissues en een keukenrol verder kan ik nu zeggen dat ik weer ben opgeknapt.

En soms moet je ‘ho’ zeggen, bleek na mijn thuiskomst.¬†Een mysterieuze actie van een familielid tijdens mijn vakantie heeft het een en ander opgerakeld en deze keer heb ik besloten dat ik me er niet bij neerleg. Kerst is een tijd van vrede maar bij mij even niet en het nasoezen over mijn reis was¬†dan ook snel verdwenen.

Terwijl ik vanochtend de wasmachine aanzette, besefte ik me dat het nog maar twee weken geleden was dat ik naar Sydney reed. En ruim een week geleden vierde ik mijn Weense verjaardag met mijn matties. Tijd gaat snel en in een paar dagen kan je leven helemaal veranderen.

Een paar jaar geleden zeiden een vriendin en ik dat tijdens een etentje tegen elkaar. We lachten er om maar hoe bitter was de waarheid. De volgende ochtend kreeg ik het bericht dat mijn vader met spoed was opgenomen in het ziekenhuis. Hij was nooit ziek dus ik begreep direct dat dit een ernstige situatie was. Ik race-te naar het UMCG (hoogste verkeersboete in mijn leven gescoord die ochtend) en was net op tijd om het verslag van de dokter te horen: pa had een aneurysma in zijn aorta. Niet te behandelen. Kwestie van een paar uur tot een paar dagen.

Drie dagen later stierf hij en een dag daarna nam mijn zus haar positie in: de strijd begon. Ik had daar geen zin in en heb mij meer en meer teruggetrokken. Tot twee weken geleden. Het was de laatste dag dat ik door het schitterende Australische landschap reed in mijn mooie Pajero. Tijdens een pauze zag ik iets op mijn smartphone waar ik toen even niets mee deed omdat ik nog zoveel mogelijk wilde genieten van mijn reis. Eenmaal thuis in Nederland was de beslissing snel genomen: de fase van het wegduiken was voorbij. Gisteren heb ik een en ander in werking gezet. Uit liefde voor mijn vader.

Je leest het al: het was een bijzondere thuiskomst. Gevolgd door een waardeloze kerst. Ik heb veel geleerd over loyaliteit en betrouwbaarheid. En over waar mijn grens ligt. Die begint namelijk bij mijzelf. Zolang ik geen grenzen stel, zal ik het altijd het gevoel hebben dat er met mij gesold word. Wegduiken werkt voor mij niet meer.

En wat de vakantiewas betreft: ik lieg als ik zeg dat dat de laatste fase na een reis is. Er is een nog veel definitiever einde van de vakantie want als de¬†koffers eenmaal weer op zolder liggen, zijn alle sporen van de reis echt gewist. De koffers staan nu nog in de gang en daar blijven ze nog wel even staan, denk ik ūüėČ

Reacties

3 comments on “Vakantiewas”
  1. Sabine schreef:

    Wat een prachtige foto’s. Ze lijken veel te zeggen over de band die je met je vader had. Enne, laat vooral jezelf nooit in de steek

  2. Marianne schreef:

    Jeetje Alied wat een deceptie. Heftig om zo thuis te komen. Maar jij bent een sterke vrouw en de reis naar Australi√ę heeft je gesterkt in je beslissingen. Jij redt het wel. Liefs Marine

  3. Tiny schreef:

    Wat naar voor je, sterkte en stel je grenzen…liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s