Paniek!

Misschien herken je het in jezelf: de paniekknop. Ik heb er een en hij slaat bij mij regelmatig aan.

Het begint met een kleine onrust. Een dag loopt anders dan gepland, een tegenslag op het werk, een vervelend bericht, slecht weer, een klus die ik niet kan klaren… alles kan mij onrustig maken. Die onrust gaat niet vanzelf weg. Het groeit en stapelt zich op met elke nieuwe gebeurtenis. Onrust voedt ergernis, doet mij twijfelen aan alles en maakt van muggen olifanten.

Ik zwijg over mijn onrust want het maakt mij kwetsbaar. Onrust sluit vriendschap met Onzekerheid. Als ik zou vertellen waarover ik onzeker ben, vergroot het de mogelijkheid voor een ander om mij pijn te doen en dat wil ik voorkomen. Er borrelen allerlei vragen op. Wat heb ik over het hoofd gezien? Waarom kon ik dit niet voorkomen? En even later: wat kan ik doen om de onrust te stoppen? Heel veel mogelijke oplossingen en verwachtingen gaan er door mijn hoofd en al snel sta ik in een hyperstand. Ik ga roken, ga slechter slapen, kijk steeds meer op mijn telefoon en op mijn laptop en kom uiteindelijk tot de conclusie dat ik voor de wereld niet meer besta. En op dat moment gaat Paniek zich er mee bemoeien.

Paniek is de olifant in mijn porseleinkast. Het maakt contact met Woede en samen hebben ze maar een klein vonkje nodig om te ontvlammen. Als ik dan eindelijk een stok heb gevonden om iemand mee te slaan, druk ik op mijn paniekknop en in een fractie van seconden barst mijn vulkaan en ben ik de onrust kwijt. Heerlijk, dat lucht op.

Dit doe ik al mijn hele leven. Zodra ik de schade had opgeruimd, ging ik gewoon weer verder. Maar het effect was maar schijn. Nadat ik alle onrust had uitgespuwd, bouwde het zich opnieuw in mij op en begon het circus weer van voren af aan.

Ik was onrustig de laatste maanden. Voordat ik naar Australie ging, was het er al maar ik wilde het niet zien. Ik was gelukkig en zou die onrustige plooien Down Under gewoon gladstrijken. Dat gebeurde niet. De reis liep anders dan verwacht. Ik had pech met het weer, liep al snel met mijn ziel onder mijn arm en had alle tijd om te malen. Ik heb er het beste van gemaakt en ben blij dat ik mijn reis heb aangepast toen ik echt niet meer wist wat ik in Australie moest doen. Maar de onrust ging niet weg. Het was er al voordat ik van Schiphol vertrok, ik heb er onvoldoende naar geluisterd en het bouwde zich steeds meer op.

De paniekknop ging vlak voor kerst af en in plaats van mij het genot van de overwinning te geven, maakte het me diep ongelukkig. Een afspraak die misliep, werd in mijn hoofd vergroot naar het bewijs dat de hele wereld tegen mij was. Ik sloeg op de paniekknop en liet de olifant lekker in het porselein stampen maar deze keer sloeg de paniek keihard terug naar mij. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte en ik zag niet hoe ik dat ongelukkige gevoel kon oplossen. Ik was verbijsterd. Voelde me mijn eigen grootste vijand en in mijn donkerste moment besloot ik: ‘dit nooit weer’.

De afgelopen week kreeg ik de kans om de koe bij de hoorns te vatten. Op mijn werk gebeurde er iets dat mij chagrijnig maakte en direct stond ik in de oplettende stand. Later merkte ik dat ik onrustig werd en dit was de eerste kans om het in de ogen te kijken. Na wat soul searching kon ik de kwestie terugbrengen tot wat het daadwerkelijk was: een zakelijk verschil van mening. Niet meer en niet minder. Gisteren liep de dag anders dan verwacht. Alle reden tot paniek maar het was er niet. Ik was rustig en bleef rustig ook toen bleek dat een afspraak niet door ging.

Eerlijk gezegd ben ik verbaasd over mijzelf en zit ik nu een beetje beduusd aan mijn keukentafel. Is het zo simpel? Kan ik zomaar mijn paniekknop uitzetten omdat ik besluit dat ik die niet meer wil gebruiken? Mijzelf kennende was ik over beide voorvallen erg onrustig geweest maar nu besloot ik om niet te stressen en liet ik het bij wat het was: een zakelijk meningsverschil en een afspraak die niet door ging.

Onrust is mijn stemmetje dat zegt: ‘luister even naar mij, ik wil je iets vertellen.’ Er zijn meer wegen om met mijn onrust om te gaan en die ga ik de komende tijd ontdekken.

Reacties

6 comments on “Paniek!”
  1. Tiny schreef:

    Lieve Alied, wat fijn dat je een stap hebt gemaakt naar minder POOW POOW!! Ik ben trots op je! Maak meer van zulke stapje en je zult zien dat je steeds meer rust in je hoofd/lijf krijgt.
    Liefs, Tiny

    1. Redactie schreef:

      Dank je Tiny. Ik ga mijn best doen.

  2. Tineke schreef:

    Mooi kwetsbaar verhaal Alied! Herkenbaar 😘

    1. Redactie schreef:

      Ik hoop dat je er iets aan hebt Tineke.

  3. Jannine schreef:

    Heel erg mooi verwoord weer Alied, heel erg herkenbaar😘😘💞💞

    1. Redactie schreef:

      Dank je Jannine 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s